Kategoria: Bez kategorii

Sala szkoleniowa w podmiejskim hotelu i scenariusz napisany przez kogoś, kto na oczy nie widział Twojego zespołu, nie budują prawdziwych relacji. Budują jedynie wspomnienie kolejnego, obowiązkowego wyjazdu. A co powiesz na wspólny, firmowy rejs jachtem? Działa zupełnie inaczej. I to wcale nie dlatego, że jest nietypową atrakcją. Działa, ponieważ stawia ludzi w sytuacji, w której naprawdę muszą ze sobą współpracować.

Dlaczego akurat jacht?

Na jachcie przestrzeń jest ograniczona, za to rzeczy do zrobienia całkiem sporo. Ktoś trzyma ster, ktoś wybiera liny, ktoś obserwuje pogodę, a jeszcze ktoś inny pilnuje kursu. To wszystko musi ze sobą współgrać, bo inaczej łódź po prostu nie popłynie tam, gdzie powinna. ZUPEŁNIE JAK W FIRMIE!

To nie jest symulacja współpracy, to współpraca w najczystszej postaci, bez żadnych cudzysłowów. Podczas rejsów firmowych często organizujemy regaty między jachtami. Robią one ze zdrową rywalizacją coś, czego nie osiągnie żaden escape room czy paintball – dają wspólny cel, którego realizacja wymaga prawdziwego zgrania. Kiedy jacht przegrywa przez słabą komunikację między dziobem a rufą, cały zespół to widzi i natychmiast wyciąga wnioski – znacznie szybciej niż po godzinnym warsztacie o stylach komunikacji.

A wieczorami dostajecie to, czego nie zaoferuje żaden zaprogramowany team building – czas. Czas na rozmowy, które nie muszą dotyczyć pracy. Kolacja w portowej tawernie, relaks na pokładzie z lampką wina, obserwowanie, jak słońce powoli chowa się za horyzontem — to momenty, w których ludzie naprawdę zaczynają się poznawać. Żadna firma nie wpisze tego w harmonogram, a na rejsie dostajecie to w pakiecie.

Dla kogo to najlepsze rozwiązanie?

Przez ponad dziesięć lat pływaliśmy z najróżniejszymi zespołami. Zauważyliśmy, że każdy typ organizacji znajduje na wodzie coś, co działa dla nich najlepiej:

• Młode zespoły – trafiają na jacht w pełni naturalnie. Nieformalna atmosfera, płaska hierarchia i poczucie wspólnej przygody idealnie pasują do kultury, którą budują na co dzień. Na wodzie znikają tytuły i stanowiska, zostają ludzie. Dla firmy stawiającej na kulturę opartą na zaufaniu, a nie na regulaminach, to ogromna wartość.
• Działy sprzedaży – doskonale rozumieją rywalizację i realizację celów, a regaty dają im to w zupełnie nowym kontekście. Adrenalina jest prawdziwa, wynik – mierzalny. Wyścigi uczą czegoś, co na co dzień bywa niewidoczne: że zwycięstwo grupy wymaga znacznie więcej niż tylko sumy indywidualnych wyników.
• Zarządy i kadra kierownicza – zyskują coś bezcennego: przestrzeń. Kilka dni z dala od biura, bez spotkań i powiadomień z maila, w otoczeniu wymuszającym bycie tu i teraz. Strategiczne rozmowy płyną zupełnie inaczej na pokładzie jachtu w zatoce niż przy czwartej kawie w biurze. Wielu menedżerów przyznaje po powrocie, że były to ich najproduktywniejsze dni w roku – nie dlatego, że zrobili więcej, ale dlatego, że skupili się na tym, co naprawdę ważne.

Nikt nie musi być żeglarzem

To pytanie pojawia się zawsze, a odpowiedź jest krótka: doświadczenie żeglarskie nie jest wymagane. Na każdym jachcie znajduje się profesjonalny skipper, który prowadzi jednostkę, dba o bezpieczeństwo i odpowiada za kwestie techniczne. Jeśli ktoś z załogi chce się uczyć – skipper chętnie wszystko wytłumaczy i odda mu ster. Jeśli ktoś woli siedzieć na dziobie z książką i podziwiać zmieniający się krajobraz – to też jest absolutnie w porządku. Nikt nie jest zmuszany do niczego poza samą obecnością na pokładzie. A to, jak się szybko okazuje, w zupełności wystarcza.

Jak wygląda taki tydzień na morzu?

Dzień na rejsie firmowym ma swój własny rytm, do którego wszyscy szybko i naturalnie się dopasowują:

• Rano – budzicie się. Jest czas na kawę i śniadanie. Skipper sprawdza pogodę i omawia z Wami trasę.
• Przed południem – wyruszacie. Przed Wami dwie, trzy godziny żeglugi. To czas na to, na co macie ochotę – swobodne rozmowy, słuchanie muzyki, naukę manewrów lub drzemkę w słońcu.
• Południe – przerwa w malowniczej zatoce. Kąpiel, snurkowanie, lunch. Jeśli płyniecie na kilka jachtów, spotykają się one na wspólnym kotwicowisku. To czas na mini-regaty albo spontaniczne, pełne śmiechu konkursy.
• Popołudnie – kolejny odcinek trasy i cumowanie w porcie docelowym.
• Wieczór – czas dla Was. Zwiedzacie, próbujecie lokalnej kuchni i integrujecie się w sposób, którego nikt z góry nie zaplanował (i właśnie dlatego działa).

Cały program dostosowujemy do konkretnego zespołu: możemy zmienić tempo, rozłożyć inaczej akcenty i zaplanować inne aktywności. Niezmienne pozostaje tylko to, że każdy dzień kończycie w nowym, zachwycającym miejscu.

Organizacja jest po naszej stronie

Dla osoby odpowiedzialnej w firmie za wyjazd to prawdopodobnie najważniejszy punkt, całą logistykę bierzemy na siebie. Jachty, skipperzy, wyznaczenie tras, ubezpieczenia, check-in, kaucje, formalności – wszystkim tym zajmujemy się my. Zyskujecie jeden kontakt, jeden punkt odpowiedzialności i gwarancję braku przykrych niespodzianek. Jedyna decyzja, którą musicie podjąć, to kiedy i dokąd płyniemy. Reszta to nasza sprawa.

Jeśli masz już w głowie konkretny termin, znasz wielkość grupy i przybliżony budżet — najszybciej będzie do nas po prostu napisać. Formularz kontaktowy i wszystkie szczegóły znajdziesz na stronie wyjazdów firmowych The Boat Trip.

Od czego zacząć — to akurat najprostsza część. Trudniejsze bywa uświadomienie sobie, dlaczego prywatny rejs różni się od wszystkiego, co robiliście do tej pory. I dlaczego po pierwszym takim wyjeździe tak trudno wrócić do standardowych wakacji.

Co to właściwie znaczy rejs prywatny?

Rejs prywatny oznacza dokładnie to, co sugeruje nazwa – wynajmujecie jacht wyłącznie dla siebie. Wasza ekipa i nikt więcej. Żadnych obcych ludzi w sąsiednich kabinach, żadnego chodzenia na kompromisy z osobami, których nie znacie, i żadnego dostosowywania tempa do cudzych preferencji.

W pakiecie otrzymujecie skippera, czyli doświadczonego sternika, który prowadzi jacht, dba o bezpieczeństwo, zna trasę i doskonale wie, w których zatoczkach warto rzucić kotwicę.

Wy skupiacie się na tym, po co w ogóle wyjechaliście, na odpoczynku, na sobie nawzajem i na widokach.

Trasę, termin i miejsce wybieracie sami. Chorwacja w czerwcu, Grecja we wrześniu, Włochy na sierpniowe urodziny, a może Karaiby, jeśli macie świetny powód i nieco większy budżet? Możecie płynąć sprawdzonymi szlakami albo poprosić o coś nieoczywistego.

Dlaczego to pomysł w sam raz dla Waszej paczki?

Są wakacje, na których po prostu się było, i są wakacje, które wspomina się latami. Rejs prywatny praktycznie zawsze trafia do tej drugiej kategorii. Nie ma w tym przypadku!

• Brak rutyny – każdy dzień wygląda inaczej. Budzicie się w jednym miejscu, a zasypiacie w innym. Nie ma tu monotonii hotelowego basenu ani bufetu śniadaniowego, który codziennie o ósmej rano wygląda tak samo.
• Magia spontaniczności – dzieją się rzeczy, których nie da się zaplanować. Nagła decyzja o tym, by zostać dłużej w zatoczce, bo woda jest absolutnie idealna. Przypadkowe wejście do knajpki w małym porcie, która okazuje się serwować najlepsze jedzenie na całej trasie. Nocowanie na kotwicy pod gwiazdami, kiedy wszyscy siedzą na pokładzie, a rozmowa klei się tak, jak rzadko zdarza się to w pędzącej codzienności.
• Wyjątkowa więź – jacht zbliża ludzi w bardzo specyficzny sposób. Przebywacie razem na stosunkowo małej przestrzeni, wspólnie uczestniczycie w czymś, co wymaga uważności i obecności. Na koniec tygodnia macie wspólną historię, której nie da się kupić w żadnym hotelu.

Jak wygląda typowy dzień na wodzie?

Jeśli nigdy nie byłeś na rejsie, naturalnie zastanawiasz się, co właściwie robi się przez cały tydzień na łódce. Odpowiedź brzmi dużo, ale bez najmniejszego pośpiechu. Budzisz się, kiedy masz na to ochotę. Zazwyczaj budzik jest zbędny – słońce lub odgłosy budzącego się portu robią swoje. Ktoś parzy kawę w kokpicie, ktoś skacze za burtę na poranne orzeźwienie, ktoś inny łapie za książkę. Około jedenastej ruszacie. Skipper stawia żagle, a Wy relaksujecie się na dziobie albo pomagacie przy manewrach (albo i nie — macie do tego prawo przez cały tydzień!).

Po dwóch, trzech godzinach żeglugi przychodzi czas na postój. Wybieracie malowniczą zatoczkę, rzucacie kotwicę, pływacie, snurkujecie. Jecie lekki lunch z zapasów pokładowych albo schodzicie na ląd, by spróbować lokalnej kuchni. Popołudnie to kolejny odcinek trasy i cumowanie w porcie docelowym — codziennie w innym. Wieczorem zwiedzacie miasteczko, siadacie w tawernie albo wynajmujecie skutery, by sprawdzić, co kryje się za najbliższym wzgórzem. Nikt Was nie goni. Jedynym harmonogramem jesteście Wy.

Co jest w cenie, a za co trzeba dopłacić?

To jedno z najczęstszych pytań. Zależy nam na przejrzystości, więc rozpiszmy to krok po kroku:

W cenie rejsu prywatnego otrzymujecie:

• Czarter jachtu.
• Opiekę doświadczonego skippera (wraz z jego transportem z Polski i z powrotem).
• Starter pack (pościel, ręczniki, sprzątanie końcowe).
• Ponton z silnikiem.
• Pełne ubezpieczenie (turystyczne, kaucji oraz ochronę w ramach Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego).

Koszty dodatkowe (poza ceną bazową):

• Dojazd do portu.
• Opłaty portowe i paliwo (zależne od wybranej trasy i tego, ile używacie silnika).
• Lokalna taksa turystyczna.
• Wyżywienie (obowiązuje niepisana zasada żeglarska – załoga zapewnia wyżywienie skipperowi, w ramach podziękowania za to, że jest do Waszej dyspozycji przez całą dobę).

Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej, zapytać o konkretny termin lub wycenę – po prostu do nas napiszcie. Formularz i szczegóły kontaktu znajdziecie na stronie rejsów prywatnych The Boat Trip. A jeśli wciąż się wahacie, sprawdźcie nasze opinie w Google. Ponad 300 recenzji ze średnią 4,7 to chyba najlepsza rekomendacja.

Rejs z dzieckiem bez patentu — jak to działa w praktyce?

Patent żeglarski jest potrzebny, jeśli samodzielnie wyprowadzasz jacht z portu. Kiedy płyniesz z zawodowym sternikiem, patent nie jest Twoim problemem — tak samo jak prawo jazdy pilota nie jest problemem pasażera lecącego do Barcelony.

Skipper bierze pełną odpowiedzialność za nawigację, cumowanie i decyzje na wodzie. Ty dostajesz do dyspozycji jacht, dziecko dostaje przygodę, a obaj możecie skupić się na tym, po co tu przyjechaliście.

W praktyce wygląda to tak: w piątek po pracy dojedziesz do Ryni – 45 minut z centrum Warszawy. Zostawiasz auto na hotelowym parkingu, wnosisz torby na pokład i od tej chwili o nic się nie martwisz. Skipper robi odprawę, pokazuje dziecku, jak działa ster, i odpowiada na wszystkie pytania, łącznie z tymi, które zadaje się trochę ze wstydem, bo „przecież powinienem to wiedzieć”.

Bezpieczny rejs jachtem z dzieckiem: fakty i mity o wywrotkach i ulewie

Dwa pytania, które każdy ojciec zadaje sobie w głowie, zanim zapyta na głos: czy można się wywrócić, i co się dzieje, gdy zacznie padać?

Mit pierwszy: jacht się przewraca.

Nowoczesny jacht balastowy zachowuje się jak kubek z ciężkim dnem – im mocniej go przechylisz, tym silniej wraca do pionu. Kilwater pod kadłubem to kilkaset kilogramów żeliwa, które fizycznie nie pozwala jednostce stanąć dnem do góry. Na spokojnym akwenie Zalewu Zegrzyńskiego fala ma góra kilkanaście centymetrów. Dzieci czują kołysanie, ale bardziej kojące niż niepokojące.

Każde dziecko przez cały czas na pokładzie ma założoną kamizelkę ratunkową dopasowaną do jego wagi. Skipper pilnuje tego bezwzględnie, bez wyjątków i bez negocjacji.

Mit drugi: deszcz niszczy weekend.

Antila 27 ma ogrzewany, przestronny salon pod pokładem. Kiedy zaczyna padać, schodzisz po kilku schodkach i jesteś w środku – suchy, ciepły, z kubkiem herbaty w ręku. Dzieci kontynuują grę, którą zaczęły na górze. Żaden piknik, żaden kemping ani żaden plac zabaw tego nie oferuje.

Nowoczesna Antila 27 — Twój komfortowy, pływający hotel nad Zegrzem

Jeśli jacht kojarzy Ci się z ciasnotą i materacem na podłodze, Antila 27 rocznik 2026 zrewiduje ten obraz.

Każda para ojciec-dziecko ma własną zamykaną kabinę z prawdziwymi kojami — nie leżysz na podłodze obok bagaży, tylko w oddzielnym pomieszczeniu z drzwiami, które można zamknąć. Na jachcie jest łazienka z WC, umywalnią i prysznicem. Salon to przestrzeń porównywalna do kawalerki z aneksem kuchennym — stół, kanapa, pełna kuchnia.

Na każdym jachcie płynie trzech ojców z trójką dzieci plus skipper. Sześć osób na pokładzie to więcej przestrzeni na osobę niż w typowym apartamencie wakacyjnym z rodziną.

Jak się przygotować: co spakować na weekend na żaglach z maluchem?

Logistyka jest prostsza niż myślisz, ale jedna zasada jest żelazna: miękka torba zamiast walizki na kółkach. Walizka nie zmieści się do schowka pod koją. Plecak lub sportowa torba — tak.

O zasadach pakowania się na rejs pisaliśmy TUTAJ

Dla dziecka:
Ciepła bluza i kurtka przeciwdeszczowa, nawet jeśli prognoza mówi słońce. Na wodzie wieje zawsze, wieczorami wyraźnie chłodniej niż w mieście. Buty z jasną gumową podeszwą — ciemne brudzą pokład i skipper to zauważy. Klapki do portowych pryszniców. Krem z filtrem minimum SPF 30 — odbicie słońca od wody działa jak naturalne lustro.

Dla siebie:
To samo, co dla dziecka, plus gotówka — część przystani nad Zegrzem to małe, lokalne miejsca, gdzie terminal płatniczy bywa bardziej dekoracją niż narzędziem. Powerbank, bo dostęp do prądu na jachcie jest limitowany.

Czego nie brać:
Zabawek z twardymi, ostrymi krawędziami. Elektroniki, której utrata w wodzie byłaby katastrofą. I oczekiwania, że weekend będzie wyglądał jak ten zaplanowany w kalendarzu – na wodzie pogoda decyduje o trasie, skipper decyduje o bezpieczeństwie, a reszta się układa.

Porty na trasie — Serock, Klub Mila Zegrzynek, Nieporęt — mają restauracje bezpośrednio przy wodzie. Nie ma cateringu w plastikowych pojemnikach, każdy zamawia z karty to, na co ma ochotę. Dziecko dostaje to, co zje. Ty zamawiasz to, na co masz apetyt po dniu na wodzie.

Jeśli ten artykuł odpowiedział na Twoje pytania i weekend na jachcie przestał brzmieć jak ryzyko, a zaczął jak plan – szczegółowy program, terminy i rezerwację znajdziesz na stronie zorganizowanych rejsów weekendowych dla ojców z dziećmi nad Zegrzem.

Sprawdź naszą ofertę

Dlaczego dziecko nudzi się w weekend, choć „dużo się dzieje”

Jest coś paradoksalnego w tym, jak spędzamy wolny czas z dziećmi. Organizujemy, planujemy, wieziemy na atrakcje. A maluch i tak po kwadransie zagląda w ekran. Problem nie leży w dziecku, a w rodzaju aktywności.

Mózg dziecka potrzebuje zadań, które dają natychmiastową informację zwrotną i wymagają realnego działania. Tablet to rozumie i dostarcza bez przerwy – każde kliknięcie coś zmienia, każdy poziom coś nagradza. Spacer po parku tego nie ma. Obiad w restauracji też nie.

Tymczasem istnieje środowisko, które naturalnie wypiera ekran i to bez walki, bez odbierania telefonu, bez negocjacji. To środowisko, gdzie dziecko dostaje sterowanie prawdziwą rzeczą. Gdzie decyzja ma fizyczny skutek. Gdzie tata nie jest już tylko kierowcą i płatnikiem, ale współtowarzyszem wyprawy.

Co robi zmiana środowiska

Kiedy dziecko trafia na jacht po raz pierwszy, dzieje się coś prostego: przestaje się nudzić, bo nie ma kiedy.

Lina, którą trzeba naprężyć. Ster, który faktycznie skręca łódkę. Fala pod kadłubem, której nie da się przewinąć do przodu. To środowisko angażuje wszystkie zmysły jednocześnie i robi to w tempie, na które tablet nie jest w stanie odpowiedzieć.

Po godzinie na pokładzie dziecko nie pyta o telefon. Pyta, kiedy znowu będzie mogło sterować.

Jest jeszcze jeden efekt, mniej oczywisty dla ojca. Dziecko widzi, że ty też się uczysz. Że nie wiesz wszystkiego. Że razem pytacie skippera, razem słuchacie, razem próbujecie. To zmienia dynamikę całkowicie – ojciec przestaje być autorytetem od odpowiedzi, a staje się kompanem od eksplorowania. Taki weekend zostaje w pamięci dziecka na lata, bo był wyjątkiem od reguły.

Jak się do tego zabrać?

Dobra wyprawa ma kilka cech, które odróżniają ją od zwykłego wyjazdu.

Czas dojazdu nie może być barierą. Jeśli spędzasz w aucie tyle samo, co nad wodą, wracasz zmęczony zanim się zaczniesz relaksować. Zalew Zegrzyński to 45 minut z Warszawy – mniej niż codzienny dojazd do pracy w korkach. Piątek po pracy, meldujesz się na miejscu, sobota i niedziela w całości należą do ciebie i dziecka.

Musi być coś do zrobienia dla dziecka. Nie „do oglądania”, ale „robienia”. Gra terenowa w porcie, poszukiwanie skarbu, wiosłowanie, trzymanie steru – aktywności, po których dziecko wraca z historią do opowiedzenia w poniedziałek w szkole.

I coś dla ciebie. Bo weekend z dzieckiem nie może być wyłącznie logistyką. Kiedy animatorka prowadzi grę terenową z dziećmi, ty masz czas na rozmowę z innymi ojcami w podobnej sytuacji, których w normalnym tygodniu nie masz czasu poznać.

Jest i coś dla mamy. 48 godzin pustego domu i ciszy. Brzmi jak prezent, szczególnie teraz, gdy wszyscy żyjemy w zawrotnym tempie.

Kiedy harcerskie metody działają lepiej niż aplikacje

Pokolenie Alfa wyrosło na interfejsach zaprojektowanych przez najlepszych inżynierów behawioralnych świata. Każdy element tych aplikacji jest zoptymalizowany pod jedno: żeby dziecko nie chciało odłożyć telefonu.

Paradoks polega na tym, że właśnie dlatego działają stare metody. Nie dlatego, że są lepsze w jakimś abstrakcyjnym sensie. Dlatego, że są inne.

Mózg dziecka nasyconego ekranami jest głodny bodźców, których ekran nie da – zapachu wody, fizycznego wysiłku, poczucia, że coś się nie uda i jednak wyszło. Harcerskie tradycje – ognisko, gry terenowe, nauka na żywym sprzęcie – przetrwały dekady dokładnie dlatego, że trafiają w coś, czego żadna aplikacja nie symuluje: poczucie realnego sprawstwa.

Dziecko, które po raz pierwszy samodzielnie steruje łódką, nie wraca do tabletu z pytaniem „co teraz?”. Wraca z pytaniem „kiedy jedziemy znowu?”.

Jeśli szukasz gotowej odpowiedzi na weekend z dzieckiem pod Warszawą — taki wyjazd już istnieje. Weekendowy rejs żeglarski dla ojców z dziećmi nad Zegrzem to dwa dni na Antili 27 z własnym skipperem i animatorką, 45 minut od centrum. Skusisz się?

Cyklady to archipelag wysp rozsianych po środkowej części Morza Egejskiego, każda z własnym charakterem i własnym powodem, dla którego warto tu zawinąć. Żegluje się tu trochę inaczej niż na spokojnych Wyspach Jońskich — wiatr bywa silny, a przeloty dłuższe — ale właśnie to sprawia, że każde dopłynięcie do portu smakuje wyjątkowo. Masz poczucie, że naprawdę gdzieś dotarłeś.

Kea — pierwsze zaskoczenie

Rejs po Cykladach zaczyna się zazwyczaj z Lavrio, małego portu pod Atenami, skąd już po kilku godzinach dociera się do Kei — wyspy, która nie figuruje na instagramowych mapach „must see” i właśnie dlatego jest warta odwiedzenia. Zamiast turystycznych tłumów znajdziesz tu wąskie drogi między tarasowymi polami, kozy, spokojne wioski i plaże, na których kapiących się policzysz na palcach. Kea to dobry wstęp do Cyklad — łagodny, bez zgiełku i z najlepszym miodem w całym archipelagu. Tak mówią miejscowi i nie mają żadnego powodu, żeby kłamać.

Delos — wyspa, na której nie wolno umierać

Kilka mil od Mykonos leży mała, płaska wysepka, która nie ma żadnych mieszkańców — i to z bardzo istotnego powodu. Delos było w starożytności jednym z najświętszych miejsc całego greckiego świata, bo tu właśnie, według mitologii, urodził się Apollo i jego siostra Artemida. Miejscu tak świętemu nie wypadało się kalać ludzkimi sprawami, więc Ateńczycy wydali dekret: na Delos nie wolno ani rodzić się, ani umierać. Kobiety ciężarne i umierających wywożono na sąsiednią wyspę. Dziś Delos to jeden z najlepiej zachowanych starożytnych kompleksów w całej Grecji — ruiny świątyń, agory, domów kupieckich i posągów, i to wszystko bez kolejek, bo wyspa jest dostępna wyłącznie na wycieczkę dzienną i nocą zostaje pusta. Kiedy wchodzisz między te kolumny z widokiem na Morze Egejskie, ciężko nie poczuć czegoś nieoczywistego.

Mykonos — kiedy Grecja nie idzie spać

Po Delos można dopłynąć do Mykonos i poczuć kontrast tak wyraźny, że przez chwilę myślisz, że to inny kraj. Mykonos to jedna z najbardziej rozpoznawalnych wysp Morza Śródziemnego — białe wiatraki nad portem, tłoczne uliczki Chory, restauracje z owocowymi koktajlami i muzyka grająca do białego rana. Można Mykonos lubić albo nie, ale trudno je zignorować. To miejsce, które robi wszystko z rozmachem — i imprezy, i zachody słońca, i tandetne pamiątki, i jedzenie. Langusta prosto z restauracji przy nabrzeżu, do której dochodzi się z pokładu jachtu — to akurat jest dobry argument za tym, żeby zostać tu dłużej.

Kythnos — gorące źródła pośrodku morza

Kythnos to jeden z tych sekretów Cyklad, które znają głównie żeglarze. Mała, spokojna wyspa bez masowej turystyki, za to z czymś, czego nie znajdziesz nigdzie indziej w tym rejonie — naturalnymi gorącymi źródłami wprost przy plaży. Woda morska ma tu swoje termalne wsparcie i w sezonie plażowanie nabiera dodatkowego wymiaru — siedzisz w ciepłej wodzie, w tle masz Morze Egejskie, a nad tobą niebo, które o tej porze roku jest iście niebieskie. Kythnos ma też jedną z najpiękniejszych podwójnych plaż w Grecji — Kolona, gdzie wąski pas piasku oddziela dwie zatoczki, po jednej z każdej strony. Kotwiczysz, skaczesz do wody i rozumiesz, dlaczego część żeglarzy decyduje się zostać tu o jeden dzień dłużej.

Siros — stolica, która zaskakuje

Większość turystów omija Siros i jedzie prosto na Mykonos albo Santorini. To błąd. Siros jest stolicą administracyjną Cyklad i ma architekturę, która nie przypomina żadnej innej wyspy — budowany przez Wenecjan i Francuzów port Ermoupoli to neogotyckie kościoły, neoklasycystyczne kamienice i rozległy główny plac, który wieczorami zamienia się w jedno wielkie towarzyskie spotkanie całego miasta. Wyspę najlepiej poznać na skuterze — drogi są kręte, widoki z każdego zakrętu inne, a na południu jest kilka plaż prawie bez turystów. Wieczorem wracasz do portu, zamawiasz ouzo i obserwujesz jak Grecy żyją tam, gdzie turystyka jeszcze nie zdominowała wszystkiego.

Świątynia Posejdona w Sounion — pożegnanie z Egejskim

Rejs po Cykladach kończy się często zawinięciem do przylądka Sounion, gdzie na skalistym klifie od 2500 lat stoi Świątynia Posejdona. Lord Byron był tym widokiem na tyle zachwycony, że wyrył swoje nazwisko w marmurowej kolumnie — co dziś byłoby wandalizmem, a wtedy uchodziło za romantyczny gest. Zachód słońca nad przylądkiem Sounion to jeden z tych widoków, które zostają w głowie długo po powrocie. Kolumny świątyni różowieją w ostatnim świetle dnia, Morze Egejskie robi się złote, gdzieś na horyzoncie znika ostatnia wyspa i to wtedy rozumiesz dlaczego, Grecy postawili tu świątynię akurat bogu morza.

Kiedy i jak

W rejs na Cyklady najlepiej wybrać się wiosną lub wczesną jesienią — w lipcu i sierpniu akwen potrafi być zaskakująco wietrzny za sprawą silnego letniego wiatru meltemi, który tworzy imponujące fale, ale bywa wymagający dla mniej doświadczonych żeglarzy. Wrzesień i październik to Cyklady w najlepszym wydaniu — woda ciepła, tłumów mniej, wiatr umiarkowany i ten szczególny jesienno-śródziemnomorski klimat. 

Bujny, soczysty, zielony przez cały rok, otoczony wodą tak spokojną i przejrzystą, że lokalsi nazywają ten akwen greckimi Karaibami. I nie bez powodu. Wyspy Jońskie leżą na zachodnim skraju Grecji, oddzielone od reszty archipelagu szeroką zatoką i własnym charakterem. Tu nie ma suchych, wypalonych wzgórz – są lasy, winnice i gaje oliwne, a wiatr zamiast suszyć usta, pachnie cytrusami.

Jeśli masz dość tłumów i szukasz Grecji, która jeszcze pamięta jak się żyło przed erą instagramowych hoteli, to właśnie tu powinieneś wypłynąć.

Lefkada — początek historii

Nasz rejs zaczynamy w Lefkas, głównym mieście wyspy Lefkada, które samo w sobie jest dobrą zapowiedzią całej trasy. Deptak, kawiarnie, port jachtowy na wyciągnięcie ręki i charakterystyczne kolorowe domy, które po każdym trzęsieniu ziemi odbudowywano na nowo. Z Lefkady rozciąga się widok na słynną Białą Skałę, z której według legendy rzuciła się poetka Safona — ponoć z rozpaczy po miłości. Leciała długo i majestatycznie, ale niestety zamiast w wodę wylądowała na kamieniach. Legenda nie mówi co z tego wynikło dla poezji, ale okolicom dodała dramatyzmu na wieki.

Kefalonia — wyspa kontrastów

Kefalonia to największa z Wysp Jońskich i jedna z najbardziej zróżnicowanych wysp na całym Morzu Śródziemnym. Można tu zjechać górskie drogi na skuterze, zanurzyć się w podziemnym jeziorze, żeby za chwilę położyć się na jednej z najpiękniejszych plaż w Europie — i to wszystko w ciągu jednego dnia.

Jaskinia Drogarati to jedno z tych miejsc, które robi wrażenie nawet na ludziach przekonanych, że jaskinie ich nie interesują. Ogromna komora z tysiącem stalaktytów i akustyką, którą docenili nawet organizatorzy koncertów klasycznych — bo tak, w środku odbywają się prawdziwe recitale.

Nieco dalej kryje się jezioro Melissani — podziemne, z otworem w sklepieniu, przez który wpada snop słońca i rozświetla wodę od turkusu do granatu. Wpływa się tu łódką i milczy. Na Kefalonię warto też pojechać po to, żeby zobaczyć plażę Myrtos — długie białe kamienie, pionowe skały po bokach i woda w kolorze, którego nie ma nazwy w żadnym języku. Zjazd na nią prowadzi serpentynami z widokiem na całą zatokę, więc zanim dotrzesz na dół, zdążysz zrobić dziesięć postojów na zdjęcia.

Zakynthos i dwie legendy

Z Zakynthos płynie do świata kilka pocztówek, ale dwie mają status absolutnej ikony. Pierwsza to Shipwreck Bay, czyli Zatoka Wraku — wąska, otoczona pionowymi kredowymi skałami zatoka, na środku której rdzewieje wrak greckiego przemytnika Panagioti z lat osiemdziesiątych. Można do niej dopłynąć tylko od strony morza, bo lądem nie ma dojścia, co sprawia, że każde zejście tu ma w sobie coś z odkrywania — nawet jeśli robiłeś to już cztery razy.

Druga to Błękitne Groty na północnym krańcu wyspy — seria jaskiń wcinających się w wapienną skałę tuż przy linii wody. Wpadające od dołu światło załamuje się w wodzie i maluje ściany kobaltem, fioletem i zielenią, których nie odtworzy żaden filtr. Tu nie wystarczy wejść — tu trzeba po prostu posiedzieć i popatrzeć.

Itaka — wyspa Odyseusza

Nie można pływać po Wyspach Jońskich i nie zawinąć na Itakę. To ojczyzna Odyseusza — to ta sama Itaka, do której przez dziesięć lat nie mógł dotrzeć po zakończeniu wojny trojańskiej, bo Posejdon miał do niego żal i sprowadzał na niego kolejne przeszkody. Można polemizować z tym, czy Odyseusz naprawdę stąd pochodzi, ale miejscowi nie mają żadnych wątpliwości.

Wyspa jest mała i górzysta, z kilkoma wioskami ukrytymi między drzewami oliwnymi, i z portem Vathy, który mieści się w głębokiej, osłoniętej zatoce i wygląda jak scenografia do spokojnego życia. Knajpki przy nabrzeżu, koty, głos dzwonów – i zero pośpiechu. Odyseusz nie doceniał tego co miał, kiedy stąd odpływał.

Dlaczego warto tu popłynąć właśnie jachtem

Wyspy Jońskie mają tę właściwość, że każda z nich jest piękna inaczej i żadna nie podobna do poprzedniej. Żeby to poczuć, trzeba poruszać się między nimi, dlatego najlepszą opcją jest rejs jachtem po greckich wyspach. Akwen jest na tyle spokojny i osłonięty, że nawet osoby bez żadnego doświadczenia żeglarskiego nie mają tu żadnych powodów do niepokoju. Podróż między wyspami mogą zająć kilka godzin, wieczory spędza się w portach z tawerną przy nabrzeżu, a nocuje się w ciszy na kotwicy w zatokach, których nie ma na żadnej masowej mapie turystycznej.

Jeśli do tego dodasz możliwość wyskoczenia do Delf lub Meteorów przed lub po rejsie – a to naprawdę realne – to wychodzi z tego jeden z najbogatszych tygodni podróży, jakie można zaplanować w tym rejonie Europy.
  

Dobre pakowanie potrafi zrobić dużą różnicę — zarówno dla Ciebie, jak i dla reszty załogi, z którą dzielisz kilkanaście metrów kwadratowych łódki. Ten artykuł napisaliśmy po setkach rejsów i dziesiątkach pytań od Was w stylu „Czy muszę kupować specjalne buty żeglarskie?” (Nie, nie musisz) albo „Czy mogę zabrać walizkę?” (Nie, zaraz wyjaśnimy dlaczego). Nie ma tu filozofii, tylko konkrety, które sprawdziliśmy na własnej skórze.

Zacznijmy od torby, bo to ważniejsze niż myślisz

Zacznijmy więc od wspomnianej już walizki. Pierwsza i najważniejsza zasada pakowania na rejs: zapomnij o walizce na kółkach. Na jachcie nie ma na nią miejsca. Szafy, schowki i przestrzeń pod kojami mają nieregularne kształty i twarda walizka po prostu się tam nie zmieści, albo zmieści się w sposób, który zablokuje wszystkim drogę. Zamiast tego weź miękką torbę podróżną lub duży plecak — taki, który można docisnąć, zwinąć i wepchnąć w szczelinę. Idealna pojemność to 50–70 litrów. Poza tym warto mieć przy sobie mały plecak dzienny na lądowe wycieczki np. na lokalny targ. Nie będziesz brał ze sobą całego dobytku na każde zejście na ląd, więc ta drobna logistyka naprawdę się opłaca.

Ubrania — mniej znaczy więcej

Na tygodniowy rejs wystarczy Ci mniej ciuchów niż myślisz. Pralka na jachcie rzadko kiedy jest dostępna, ale w większości portów da się znaleźć pralnię, a drobne rzeczy możesz wyprać ręcznie i powiesić na relingu — wyschną w godzinę od słońca i wiatru. Dobre wyjście to 2–3 stroje kąpielowe, bo wchodzisz do wody codziennie i warto mieć zawsze jeden suchy. Do tego 4–5 par lekkich szortów lub spodenek, najlepiej z materiałów szybkoschnących — to naprawdę robi różnicę. Koszulek lub topów wystarczy 5–6, bez potrzeby zabierania czegoś grubego. Na chłodniejsze wieczory na morzu — a zaskakują one częściej niż się spodziewasz, nawet w środku lata — warto mieć bluzę lub kurtkę przeciwwiatrową. Jeśli planujesz kolacje w marinach lub wieczory w portowych restauracjach, dorzuć 2–3 rzeczy: jedną sukienkę, lnianą koszulę, cokolwiek co nie wygląda jakbyś właśnie wyszedł z wody (nawet jeśli właśnie wyszedłeś z wody). Czego absolutnie nie pakować: grubych swetrów, dżinsów — są ciężkie, wolno schną i na łódce po prostu nie mają sensu — ani niczego, w czym nie możesz usiąść na mokrym.

Buty — serio, wystarczą trzy pary

Na pokładzie jachtu poruszasz się boso albo w butach z jasnymi podeszwami, które nie zostawiają śladów. To niepisana zasada żeglarzy — ciemna podeszwa brudzi pokład. Klapki lub sandały sprawdzają się zarówno na pokładzie, jak i przy schodzeniu na ląd, na molo, na plażę. Do lądowych wycieczek, tych dłuższych, warto mieć lekkie sneakersy lub wygodne sandały z bardziej solidną podeszwą. Opcjonalnie buty do wody, jeśli trasa prowadzi przez skaliste plaże. I to tyle. Trzy pary maksymalnie, bo więcej to już przesada.

Kosmetyki i higiena

Przestrzeń w łazience na jachcie jest mocno ograniczona i kosmetyczka powinna to odzwierciedlać. Absolutne minimum to szampon z odżywką (najlepiej w jednym flakonie — mniej miejsca, mniej zamieszania), żel pod prysznic lub mydło w kostce, pasta i szczoteczka. Mydło w kostce jest niedocenianym odkryciem — nie wycieka, nie zajmuje miejsca, nie wywraca się w torebce. Krem z filtrem SPF 50 to prawdopodobnie najważniejsza rzecz w całym bagażu, i to w dużej ilości. Na wodzie słońce bije mocniej niż na lądzie, odbija się od tafli i dopadnie Cię nawet w cieniu. Poza kremem warto zabrać żel/krem po opalaniu na wypadek, gdy filtr nie wystarczy, oraz sztyft do ust z filtrem — zapomniana rzecz, której brak mocno odczuwa się już po dwóch dniach na morzu. 

Wśród leków koniecznie zabierz swoje stałe medykamenty z zapasem, a do nich tabletki na chorobę morską. Nawet jeśli nigdy nie miałeś z tym problemu — lepiej mieć i nie potrzebować. Otwarte morze to nie jezioro i Twój żołądek może mieć własną opinię na ten temat. Suszarka do włosów zostaje w domu. Jachty mają ograniczoną moc elektryczną i nie ma tam miejsca na takie ekstrawagancje. Włosy wyschną od słońca i wiatru, zazwyczaj zanim zdążysz to zaplanować.

Elektronika — mniej gniazdek niż myślisz

Jacht nie jest hotelem z gniazdkiem przy każdym łóżku. Moc do ładowania urządzeń jest ograniczona, szczególnie gdy silnik nie pracuje, więc im mniej sprzętu, tym spokojniej. Telefon to oczywistość, ale równie ważny jest powerbank — absolutny must-have na każdym rejsie, który ratuje z opałów częściej niż chciałbyś wiedzieć. Jedna ładowarka z kilkoma portami USB zamiast trzech osobnych to prosty sposób na zaoszczędzenie miejsca i uniknięcie dyskusji o gniazdko. 

Jeśli zależy Ci na zdjęciach, weź aparat – gwarantujemy, że widoki w czasie naszych rejsów będą tego warte. Laptop zostaw w domu, chyba że naprawdę musisz pracować. Koniecznie zaopatrz się w wodoodporne etui lub chociaż duży worek strunowy na telefon. Ochlapania przy zwijaniu żagla nikt nie planuje, ale zdarzają się regularnie.

Dokumenty i rzeczy, których nie możesz zapomnieć

To brzmi banalnie, ale co roku ktoś wraca po dowód albo odkrywa na pokładzie, że nie ma ubezpieczenia. Dowód osobisty lub paszport zależy od destynacji — poza strefą Schengen paszport jest obowiązkowy. Do tego karta płatnicza/kredytowa i trochę gotówki w lokalnej walucie, bo w małych portach i na wyspach karty bywają bezużyteczne. 

Krótka ściągawka na koniec

Jeśli nie chcesz czytać całego artykułu raz jeszcze przed pakowaniem, wystarczy ta lista. 

• Miękka torba 50–70 litrów i mały plecak dzienny. 
• Dwa lub trzy stroje kąpielowe, kilka szortów i koszulek, jedna bluza, opcjonalnie coś na wieczór. 
• Klapki, buty do wycieczek, ewentualnie buty do wody. 
• Duży krem SPF 50, podstawowe kosmetyki, tabletki na chorobę morską.
• Powerbank, ładowarka wieloportowa, wodoodporne etui na telefon. 
• Dokumenty, gotówka.

Masz pytania dotyczące konkretnego rejsu? Napisz do nas — chętnie podpowiemy co wziąć w zależności od trasy i pory roku. 

To który rejs morski z The Boat Trip wybierasz?

Oto 5 miejsc i rzeczy, których nie możesz pominąć, gdy już tu dopłyniesz w czasie rejsu u wybrzeży Neapolu.

Spaccanapoli i historyczna starówka

Spaccanapoli to ulica, która dosłownie przecina Neapol na pół — jej nazwa znaczy właśnie „rozcinająca Neapol”. Wąski, hałaśliwy korytarz pełen pizzerii, kościołów, straganów ze świętymi figurkami i praniem zwisającym między balkonami. Chodzisz tu i masz wrażenie, że cofasz się o kilkaset lat. Cała historyczna starówka (Centro Storico) jest wpisana na listę UNESCO i zasłużenie: gęstość zabytków na metr kwadratowy bije tu niejedną europejską stolicę. Zajrzyj koniecznie do Cappella Sansevero — kaplicy ze słynną rzeźbą Zawoalowanego Chrystusa. Marmur wygląda jak prawdziwe płótno, patrząc na rzeźbę zastanawiasz się, jak to zrobili.

Nasza podpowiedź: Idź na Spaccanapoli wcześnie, zanim zrobią się tłumy. I (choć brzmi to dziwnie) pozwól się zgubić, bo tu każda losowa uliczka kryje coś niesamowitego.

Pompeje — miasto zatrzymane w czasie

Technicznie to nie Neapol, ale wyprawa do Pompejów to absolutny obowiązek dla każdego, kto ląduje w tym rejonie. W 79 roku n.e. Wezuwiusz przykrył całe miasto grubą warstwą popiołu. Efekt? Idealnie zachowane ulice, domy, freski, sklepy z ladami, a nawet jedzenie w garnkach — całe życie starożytnego miasta zamknięte jak w kapsule czasu. Chodzisz po brukowanych ulicach i myślisz: tu ktoś żył, pracował, jadł obiad; i to prawie dwa tysiące lat temu! Odczucie jest naprawdę nieziemskie. W tle przez cały czas stoi Wezuwiusz i patrzy na ciebie spokojnie. Trochę złowrogo, ale klimatycznie.

Nasza podpowiedź: Weź wodę i coś do jedzenia, bo teren jest ogromny i spokojnie można tu spędzić pół dnia, a bufety wewnątrz są przeciętne i drogie.

Prawdziwa pizza neapolitańska

Zacznijmy od tego: pizza, którą jadasz w Polsce w sieciowej pizzeri to nie pizza, a coś co udaje ten rarytas. Pizza neapolitańska to cienkie, lekko przypalone ciasto, sos z pomidorów San Marzano i mozzarella di bufala. I tyle. Żadnych sześciu rodzajów sera, żadnego ananasa. Prostota wyniesiona do rangi sztuki. Najsłynniejsza pizzeria to L’Antica Pizzeria da Michele otwarta w 1870 roku, z menu które ma dosłownie dwie pozycje: Margherita i Marinara. Kolejka jest długa a wnętrze niepozorne, a pizza doskonała. To tutaj w filmie „Jedz, módl się, kochaj” Julia Roberts zajadała się tym pizzą

Nasza podpowiedź: Jeśli w de Michele nie będzie miejsca, wybierz Sorbillo albo Di Matteo — obydwie legendarne. Gdziekolwiek pójdziesz, zacznij od margherity. Klasyk to klasyk.

Castel dell’Ovo i nabrzeże Chiaia

Castel dell’Ovo — Zamek Jajka (Jajeczny). Ta dziwna nazwa pochodzi z legendy o jajku zakopanym przez Wergiliusza w fundamentach, które miało podtrzymywać całą budowlę). Jest to średniowieczna twierdza wybudowana na małej wysepce tuż przy nabrzeżu. Wejście jest bezpłatne, a widoki na Zatokę Neapolitańską absolutnie spektakularne. Wokół zamku rozciąga się Borgo Marinari — dawne rybackie miasteczko, dziś pełne restauracji z owocami morza. Tu można usiąść z lampką wina, patrzeć na Wezuwiusz odbijający się w wodzie i z czystym sumieniem udawać, że czas nie istnieje. Dolce vita w czystej postaci.

Nasza podpowiedź: Zachód słońca z tarasu zamku to jeden z tych widoków, które pamięta się długo po powrocie. Zostaw sobie to na wieczór.

Museo Archeologico Nazionale

Jeśli Pompeje cię wciągnęły, Muzeum Narodowe jest ich naturalnym przedłużeniem spotkania z historią. Tu trafiły wszystkie najważniejsze znaleziska wydobyte z ruin — mozaiki, rzeźby, biżuteria, freski, przedmioty codziennego użytku. Jedno z najważniejszych muzeów archeologicznych na świecie, a przy tym niedoceniane w porównaniu z Luwrem czy Watykanem, co przekłada się na jedno: znacznie mniejsze kolejki. Szczególną atrakcją jest Gabinetto Segreto — tajny pokój z erotyczną sztuką z Pompejów, przez wieki zamknięty dla osób wrażliwych. Dziś otwarty dla wszystkich i zaskakująco artystyczny.

Nasza podpowiedź: Zaplanuj tu co najmniej 2–3 godziny. Wstęp kosztuje 20 EUR. Raz w miesiącu, w pierwszą niedzielę, wejście jest bezpłatne.

A co jeśli chcesz zobaczyć to wszystko z pokładu jachtu?

Neapol jest świetny sam w sobie, ale prawdziwa magia zaczyna się, gdy wypływasz z portu i masz przed sobą Wybrzeże Amalfitańskie, Capri, Positano i Procidę. Na naszym rejsie Neapol i Wybrzeże Amalfi masz dokładnie to: tydzień żeglowania po jednej z najbardziej spektakularnych tras w Europie, z ekipą, która wie jak się bawić. Wskakujesz na pokład?

Kwiecień. Nikt się nie odezwał. Oferta, którą oglądałeś, jest droższa o trzysta złotych.

Maj. Zaczynasz przeglądać od nowa, tym razem mniej entuzjastycznie. Czerwiec. Stwierdzasz, że „w tym roku jakoś nie wyszło.”

I tak mija sezon. Nie dlatego, że nie chciałeś jechać. Dlatego, że czekałeś na kogoś, kto nigdy nie potwierdził.

Dlaczego „poczekam aż ktoś znajdzie czas” nie działa

Znajomi nie są przeciwko Tobie. Po prostu mają własne życie, własne zobowiązania i własną listę priorytetów, na której Twój pomysł na wyjazd jest gdzieś w środku, nie na górze.

Problem nie leży w ludziach. Leży w tym, że model jedziemy razem albo wcale uzależnia Twoje wakacje od decyzji kilku innych osób jednocześnie. Im więcej tych osób, tym mniejsza szansa, że wszystkie powiedzą tak w tym samym terminie.

Każdy rok, w którym czekasz, to sezon, którego nie odzyskasz. Za trzy lata część tych znajomych będzie miała dzieci. Za pięć lat jeszcze więcej. Okno na pewne rodzaje wyjazdów nie jest otwarte wiecznie.

Samotny wyjazd a wyjazd solo — to nie jest to samo

Samotny wyjazd to taki, na którym jesteś sam. Pokój dla jednej osoby, kolacja przy stoliku dla jednej osoby, wieczór we własnym towarzystwie. Część ludzi to lubi i świadomie tego szuka.

ALE! Wyjazd solo to coś innego. Rezerwujesz miejsce sam, ale trafiasz do grupy. Nie znasz nikogo w momencie rezerwacji — znasz wszystkich po trzech dniach.

Na rejsach dla singli The Boat Trip załoga jachtu to zazwyczaj od ośmiu do dwunastu osób dobranych tak, żeby były w podobnym wieku i z podobnym podejściem do wyjazdu. Nie siedzisz przy stoliku dla jednej osoby. Siedzisz przy stole z siedmioma innymi ludźmi, którzy wszyscy wsiedli na pokład z tej samej pozycji co Ty — sami, z własnej decyzji, bez ekipy.

To zmienia wszystko. Nikt nie jest tu z zewnątrz grupy, bo nie ma żadnej zamkniętej grupy, do której trzeba wejść.

Jak wygląda pierwszy wieczór w marinie

Przyjeżdżasz na miejsce. Na pokładzie czeka kilka osób, które dotarły wcześniej. Sternik pokazuje kabiny, ktoś już rozpakował torbę, ktoś inny pyta, gdzie jest dobra restauracja w pobliżu. Rozmowa zaczyna się sama, bo wszyscy są w tym samym miejscu, o tej samej porze, z tym samym planem na tydzień.

Wieczorem większość z was idzie razem na kolację. Nie dlatego, że ktoś to zorganizował — po prostu tak wychodzi. Za oknem jest marina, przy sąsiednich jachtach siedzą ekipy z innych łodzi z tej samej floty. Ktoś je zna z poprzedniego rejsu, ktoś inny zagaduje sam z siebie.

To nie jest sytuacja, w której czekasz, aż ktoś do Ciebie podejdzie. To sytuacja, w której kontakt jest naturalną częścią dnia, zanim zdążysz go zaplanować.

Uczestnicy rejsów dla singli TBT mają zazwyczaj między 25 a 40 lat. Prawnicy, graficy, programiści, nauczyciele — różne zawody, jedno wspólne: każdy chce spędzić tydzień inaczej niż zwykle i nie zamierza czekać, aż ktoś wreszcie znajdzie czas.

Albo możesz wsiąść na jacht.

Od czego zacząć, jeśli chcesz jechać z ekipą i nie przepłacić?

Rezerwację rozkładasz na raty. Zaczniesz od zaliczki 200 zł. Tyle wystarczy, żeby zarezerwować miejsce — reszta płatności rozłożona jest w czasie, więc nie dostajesz po kieszeni, możesz spokojnie planować wakacje bez stresu o kasę.

Koniecznie sprawdź ofertę rejsów studenckich na theboattrip.eu/rejsy-dla-studentow. 

Jeśli Twoja ekipa leci po raz pierwszy i waha się między kierunkami, rejs po Chorwacji jest najprostszym wyborem na start — krótki lot, ciepłe morze, dziesiątki zatoczek, w których można stać cicho albo bawić się głośno, zależnie od humoru ekipy.

Wakacje za 1500–2000 zł, z noclegiem, kuchnią i człowiekiem, który ogarnia całą resztę. To właśnie rejs jachtem. Hostel w centrum tego nie pobije.